Θείε, θέλω να μου πεις αν είμαι παράλογη.
Έχω ένα αγοράκι τεσσάρων χρονών και τελευταία όποτε ζητάω από την αδερφή μου να τον κρατήσει λίγο, σχεδόν πάντα μου λέει όχι.
Δεν της ζητάω κάθε μέρα. Μπορεί κανένα Σάββατο για να βγούμε λίγο με τον άντρα μου ή αν τύχει να έχω κάποια δουλειά. Παλιά τον κρατούσε πιο συχνά, τώρα όμως όλο κάτι έχει.
Είναι 35, δεν έχει παιδιά και προφανώς έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο από εμένα. Την προηγούμενη εβδομάδα της ζήτησα να τον κρατήσει ένα βράδυ και μου είπε όχι γιατί ήθελε να κάτσει σπίτι να δει τη σειρά της.
Εκεί νευρίασα και της είπα «εσύ δεν έχεις παιδιά, τι υποχρεώσεις έχεις δηλαδή;» και ότι κάποια στιγμή η οικογένεια πρέπει να μπαίνει πάνω από την καλοπέρασή μας.
Τσακωθήκαμε και τώρα μου λέει ότι θεωρώ τον χρόνο της λιγότερο σημαντικό επειδή δεν έχει παιδί.
Δεν λέω ότι είναι υποχρεωμένη να μου μεγαλώσει το παιδί. Αλλά αν δεν μπορούμε να ζητήσουμε και μια βοήθεια από την αδερφή μας, τότε από ποιον θα τη ζητήσουμε;
Έχω άδικο;
“Ελένη”
🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:
Ελένη μου,
θα κάνω κάτι σπάνιο και θα σας κατσαδιάσω και τις δύο. Έχω κέφια σήμερα.
Αδερφή της είσαι. Αν χρειάζεσαι πού και πού δυο ώρες βοήθεια και μπορεί να στις δώσει, ναι, θα ήταν όμορφο να το κάνει.
Γιατί οικογένεια δεν είναι μόνο τούρτες, γιορτές και «ό,τι χρειαστείς εδώ είμαι». Καμιά φορά χρειάζεται πράγματι να είσαι εκεί.
Αλλά εσύ με το «δεν έχεις παιδιά, τι υποχρεώσεις έχεις;» πήγες και πάτησες την ουρά σου μόνη σου.
Ο χρόνος της δεν αξίζει λιγότερο επειδή δεν έκανε παιδί. Κι αν ένα βράδυ θέλει να κάτσει στον καναπέ και να κοιτάζει το ταβάνι, δικαίωμά της.
Η βοήθεια είναι πολύ ωραίο πράγμα όταν προσφέρεται. Όταν τη θεωρούμε δεδομένη, αρχίζει και μοιάζει επικίνδυνα με αγγαρεία.
Οπότε εσύ σταμάτα να μετράς τις υποχρεώσεις της κι εκείνη ας θυμηθεί ότι καμιά φορά βοηθάμε τους ανθρώπους μας όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή είναι οι άνθρωποί μας.
Και για να μη μαλώνετε άλλο, αφήστε το παιδί σ’ εμένα.
Τεσσάρων χρονών είπες; Ξέρει ν’ ανοίγει κονσέρβες;
— Θείος Οδυσσέας 🐾