Θείε Οδυσσέα,
Bρέθηκα άθελά μου στη μέση μιας ιστορίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που γνωρίζω.
Είναι πολύ στενοί φίλοι, μόνο που εκείνη κάποια στιγμή ανέπτυξε και πιο έντονα συναισθήματα. Εκείνος, απ’ όσο γνωρίζω, της είχε ξεκαθαρίσει ότι από τη δική του πλευρά δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει κάτι περισσότερο.
Εκείνη πάλι θεωρεί ότι κάποιες συμπεριφορές και κουβέντες του την μπέρδεψαν και της έδωσαν την εντύπωση ότι ίσως υπήρχε κάποια πιθανότητα.
Με τον καιρό όμως άρχισαν οι εντάσεις. Εκείνος ένιωθε ότι υπήρχε ζήλια, ότι η ιδιωτικότητά του δεν γινόταν πάντα σεβαστή και τελικά της είπε ότι όλη αυτή η κατάσταση τον πίεζε πολύ. Της ζήτησε ξεκάθαρα χώρο και χρόνο.
Εκείνη δεν το διαχειρίστηκε καλά.
Συνέχισε να του στέλνει μηνύματα, να τηλεφωνεί και να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του. Εκείνος δεν απαντούσε και τελικά την μπλόκαρε.
Όταν μου μίλησε, ήταν πραγματικά πολύ στενοχωρημένη. Μου έλεγε ότι δεν κοιμάται καλά, δεν τρώει, δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί ακόμη και στη δουλειά της.
Στην αρχή προσπάθησα να την ακούσω και να είμαι όσο πιο ήπιος μπορούσα. Της είπα να σταματήσει για λίγο τις προσπάθειες επικοινωνίας, να του δώσει τον χώρο που ζήτησε και να στρέψει λίγο την προσοχή της ξανά στη δική της ζωή.
Αργότερα έτυχε να ακούσω και τη δική του πλευρά και κατάλαβα ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, αυτό που θέλει περισσότερο είναι απλώς να τον αφήσουν ήσυχο.
Κι όταν εκείνη μου είπε ότι είχε ξαναπροσπαθήσει να επικοινωνήσει επειδή «θέλει απλώς μια εξήγηση» και ότι μπορεί να ζήσει καλύτερα με την αλήθεια παρά με τη σιωπή, της μίλησα πιο απότομα.
Της είπα ότι, όσο κι αν πονάει και όσο καλοπροαίρετα κι αν θεωρεί ότι ενεργεί, ο άλλος δεν μπορεί να βλέπει τις προθέσεις της. Βλέπει μόνο επαναλαμβανόμενα μηνύματα και κλήσεις αφού έχει ήδη ζητήσει απόσταση.
Και ότι όσο περισσότερο προσπαθεί να τον πλησιάσει, τόσο περισσότερο μπορεί τελικά να τον κάνει να απομακρύνεται.
Έκανα καλά που της το είπα τόσο ξεκάθαρα;
Ή έπρεπε απλώς να την ακούσω και να μη μπω στη μέση;
🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:
Φίλε μου,
καλά έκανες που πρώτα προσπάθησες να την ακούσεις και μετά της μίλησες καθαρά.
Το ότι ένας άνθρωπος πονάει δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνούμε και με κάθε τρόπο που επιλέγει για να διαχειριστεί τον πόνο του.
Από τη στιγμή που ο άλλος είπε «χρειάζομαι χώρο», ο χώρος δεν σημαίνει «πάρε με άλλη μία βιντεοκλήση μήπως άλλαξα γνώμη».
Μπορεί εκείνη να πιστεύει ότι χρειάζεται μια εξήγηση για να ηρεμήσει. Μπορεί να θεωρεί ότι αν ακούσει «την αλήθεια», θα μπορέσει επιτέλους να προχωρήσει.
Υπάρχει όμως ένα δύσκολο πράγμα που ξεχνάμε όταν πονάμε:
το ότι εμείς χρειαζόμαστε μια απάντηση δεν σημαίνει ότι ο άλλος είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει μια συζήτηση που δεν θέλει πια να κάνει.
Κι όταν κάποιος έχει ήδη ζητήσει απόσταση, τα πολλά μηνύματα και οι κλήσεις συνήθως δεν ανοίγουν την πόρτα. Την κάνουν να κλείνει λίγο πιο δυνατά.
Οπότε όχι, δεν χρειαζόταν απλώς να κάθεσαι δίπλα της και να λες «σε καταλαβαίνω», ενώ έβλεπες ότι αυτό που έκανε χειροτέρευε την κατάσταση.
Καμιά φορά αυτός που πραγματικά νοιάζεται για εμάς δεν είναι εκείνος που μας λέει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε.
Είναι εκείνος που μας λέει πότε ήρθε η ώρα να σταματήσουμε.
Γενικά για θέματα σαν κι αυτό θα έλεγα ότι:
“Μερικές φορές, όσο κι αν δεν θες να το δεχτείς, η σιωπή κρύβει την
απάντηση που ψάχνεις!”
— Θείος Οδυσσέας 🐾