Συντάκτης: Θείος Οδυσσέας

  • Όταν το μυαλό σου γράφει σενάρια για έξι σεζόν….χωρίςς φινάλε!

    Όταν το μυαλό σου γράφει σενάρια για έξι σεζόν….χωρίςς φινάλε!

    Θείε Οδυσσέα,

    Έχω ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και μέρες και δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου.

    Δεν είναι ότι έχει συμβεί κάτι τρομερό. Αλλά πιάνω τον εαυτό μου να γυρίζει συνέχεια στην ίδια κουβέντα.

    Τι εννοούσε όταν το είπε;
    Μήπως το πήρα λάθος;
    Μήπως έπρεπε να απαντήσω αλλιώς;
    Μήπως έπρεπε να μη μιλήσω καθόλου;
    Μήπως αν είχα πει εκείνο αντί για το άλλο, τώρα θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα;

    Και κάπως έτσι, από μία κουβέντα έχω φτιάξει μέσα στο κεφάλι μου δεκαπέντε διαφορετικές εκδοχές.

    Το χειρότερο είναι ότι ξέρω πως το παρακάνω. Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω.

    Τι κάνω;
    “Δέσποινα”

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Ααα! Overthinker spotted!

    Λοιπόν άκου:
    Το μυαλό έχει ένα πολύ κακό συνήθειο: Αν του δώσεις ένα θέμα και αρκετό ελεύθερο χρόνο, μπορεί να σου το κάνει σειρά έξι σεζόν.

    Με αναδρομές.
    Με εναλλακτικά σενάρια.
    Με επεισόδιο «τι θα γινόταν αν…».
    Και φυσικά με φινάλε που δεν έχει συμβεί ποτέ.

    Το να ξανασκεφτείς κάτι δεν είναι κακό.

    Μπορεί να χρειάζεσαι λίγο χρόνο για να καταλάβεις τι έγινε, τι ένιωσες και τι θέλεις να κάνεις από εδώ και πέρα.

    Αλλά υπάρχει ένα σημείο που σταματάς να ψάχνεις λύση.

    Και αρχίζεις απλώς να κηνυγάς την ουρά σου!

    Αν υπάρχει κάτι που μπορείς να διορθώσεις, διόρθωσέ το.

    Αν χρειάζεται μια κουβέντα, κάν’ την.

    Αν δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα, τότε κάποια στιγμή πρέπει να αφήσεις και το μυαλό σου να κατέβει από τη βάρδια.

    Γιατί όσο επιστρέφεις ξανά και ξανά στο ίδιο θέμα, τόσο περισσότερο χώρο του δίνεις.

    Και μετά αναρωτιέσαι γιατί μεγάλωσε τόσο.

    Τα προβλήματά σου δεν είναι γάτες. Σταμάτα να τα ταΐζεις!

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • Φίλος ή “βολικός ηλίθιος”;

    Φίλος ή “βολικός ηλίθιος”;

    Θείε Οδυσσέα,

    τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να νιώθω λίγο περίεργα με την παρέα μου.

    Έχω την αίσθηση ότι όταν χρειάζονται κάτι από μένα, με θυμούνται μια χαρά. Για παράδειγμα, κάνουμε συχνά movie night σπίτι μου, επειδή έχω μεγάλη τηλεόραση και μας βολεύει όλους.

    Από την άλλη όμως, είχα αρχίσει να ψιλιάζομαι ότι κάποιες φορές κανονίζουν πράγματα χωρίς να μου το λένε. Δεν είχα κάποιο στοιχείο, οπότε δεν μπορούσα να πω και πολλά.

    Μέχρι το περασμένο Σάββατο.

    Ήμασταν πάλι σπίτι μου για ταινία και κάποια στιγμή ένας από την παρέα είπε ότι κάτι που είδαμε του θύμισε αυτό που είχαν πάθει «το προηγούμενο βράδυ».

    Αμέσως το μάζεψαν.

    Αλλά ήταν ήδη αργά.

    Τους ρώτησα ευθέως τι είχε γίνει και τελικά μου είπαν ότι είχαν πάει όλοι μαζί για ποτό σε ένα μαγαζί.

    Όταν τους ρώτησα γιατί δεν μου το είπαν, μου απάντησαν ότι ήξεραν πως τέτοιου είδους μαγαζιά συνήθως δεν μου αρέσουν.

    Και εκεί εκνευρίστηκα. Τους είπα ότι ένιωσα σαν να είμαι “βολικός ηλίθιος”!

    Για μένα το θέμα δεν είναι αν θα πήγαινα ή όχι. Μπορεί όντως να τους έλεγα ότι δεν ψήνομαι.

    Αλλά, αφού είμαστε φίλοι, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να μου το προτείνουν και να αποφασίσω εγώ αν θέλω να ακολουθήσω;

    Τώρα το χειρότερο είναι ότι έχω αρχίσει να σκέφτομαι πόσες άλλες φορές μπορεί να έχει γίνει το ίδιο χωρίς να το ξέρω.

    Υπερβάλλω;

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Φίλε μου,

    όχι, δεν νομίζω ότι σε πείραξε επειδή έχασες ένα ποτό.

    Σε πείραξε επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε για σένα.

    Μπορεί όντως να μη σου αρέσουν τέτοια μαγαζιά. Μπορεί και να έλεγες «ευχαριστώ, δεν θα πάρω». Αλλά άλλο να σου δώσουν την επιλογή και άλλο να σε βγάλουν από το πρόγραμμα πριν καν ανοίξεις το στόμα σου.

    Και ναι, καταλαβαίνω γιατί τώρα το μυαλό σου πάει και παραπέρα: «Αφού έγινε αυτό, μήπως έχει ξαναγίνει;»

    Εδώ όμως θέλει λίγο φρένο η γάτα μέσα στο κεφάλι σου, γιατί αν αρχίσει να ψάχνει παλιές εξόδους μία-μία, θα ξημερωθούμε. 😼

    Το συγκεκριμένο περιστατικό έχεις κάθε δικαίωμα να τους πεις ότι σε ενόχλησε. Και ακόμη περισσότερο να τους εξηγήσεις ότι δεν θέλεις να αποφασίζουν εκείνοι τι θα δεχτείς και τι όχι.

    Από εκεί και πέρα, κοίτα περισσότερο τι θα κάνουν μετά από αυτή την κουβέντα.

    Αν ήταν μια κακή επιλογή, θα φανεί.

    Αν όμως συνεχίσεις να είσαι ο φίλος που είναι χρήσιμος για το movie night αλλά ξεχνιέται όταν το πρόγραμμα αλλάζει… ε, τότε δεν μιλάμε πια για ένα ποτό.

    Μιλάμε για το ποια θέση έχεις τελικά στην παρέα.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • Άρθρο χωρίς τίτλο 678
  • «Όταν η σιωπή είναι η απάντηση»

    «Όταν η σιωπή είναι η απάντηση»

    Θείε Οδυσσέα,

    Bρέθηκα άθελά μου στη μέση μιας ιστορίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που γνωρίζω.

    Είναι πολύ στενοί φίλοι, μόνο που εκείνη κάποια στιγμή ανέπτυξε και πιο έντονα συναισθήματα. Εκείνος, απ’ όσο γνωρίζω, της είχε ξεκαθαρίσει ότι από τη δική του πλευρά δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει κάτι περισσότερο.

    Εκείνη πάλι θεωρεί ότι κάποιες συμπεριφορές και κουβέντες του την μπέρδεψαν και της έδωσαν την εντύπωση ότι ίσως υπήρχε κάποια πιθανότητα.

    Με τον καιρό όμως άρχισαν οι εντάσεις. Εκείνος ένιωθε ότι υπήρχε ζήλια, ότι η ιδιωτικότητά του δεν γινόταν πάντα σεβαστή και τελικά της είπε ότι όλη αυτή η κατάσταση τον πίεζε πολύ. Της ζήτησε ξεκάθαρα χώρο και χρόνο.

    Εκείνη δεν το διαχειρίστηκε καλά.

    Συνέχισε να του στέλνει μηνύματα, να τηλεφωνεί και να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του. Εκείνος δεν απαντούσε και τελικά την μπλόκαρε.

    Όταν μου μίλησε, ήταν πραγματικά πολύ στενοχωρημένη. Μου έλεγε ότι δεν κοιμάται καλά, δεν τρώει, δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί ακόμη και στη δουλειά της.

    Στην αρχή προσπάθησα να την ακούσω και να είμαι όσο πιο ήπιος μπορούσα. Της είπα να σταματήσει για λίγο τις προσπάθειες επικοινωνίας, να του δώσει τον χώρο που ζήτησε και να στρέψει λίγο την προσοχή της ξανά στη δική της ζωή.

    Αργότερα έτυχε να ακούσω και τη δική του πλευρά και κατάλαβα ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, αυτό που θέλει περισσότερο είναι απλώς να τον αφήσουν ήσυχο.

    Κι όταν εκείνη μου είπε ότι είχε ξαναπροσπαθήσει να επικοινωνήσει επειδή «θέλει απλώς μια εξήγηση» και ότι μπορεί να ζήσει καλύτερα με την αλήθεια παρά με τη σιωπή, της μίλησα πιο απότομα.

    Της είπα ότι, όσο κι αν πονάει και όσο καλοπροαίρετα κι αν θεωρεί ότι ενεργεί, ο άλλος δεν μπορεί να βλέπει τις προθέσεις της. Βλέπει μόνο επαναλαμβανόμενα μηνύματα και κλήσεις αφού έχει ήδη ζητήσει απόσταση.

    Και ότι όσο περισσότερο προσπαθεί να τον πλησιάσει, τόσο περισσότερο μπορεί τελικά να τον κάνει να απομακρύνεται.

    Έκανα καλά που της το είπα τόσο ξεκάθαρα;

    Ή έπρεπε απλώς να την ακούσω και να μη μπω στη μέση;

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Φίλε μου,

    καλά έκανες που πρώτα προσπάθησες να την ακούσεις και μετά της μίλησες καθαρά.

    Το ότι ένας άνθρωπος πονάει δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνούμε και με κάθε τρόπο που επιλέγει για να διαχειριστεί τον πόνο του.

    Από τη στιγμή που ο άλλος είπε «χρειάζομαι χώρο», ο χώρος δεν σημαίνει «πάρε με άλλη μία βιντεοκλήση μήπως άλλαξα γνώμη».

    Μπορεί εκείνη να πιστεύει ότι χρειάζεται μια εξήγηση για να ηρεμήσει. Μπορεί να θεωρεί ότι αν ακούσει «την αλήθεια», θα μπορέσει επιτέλους να προχωρήσει.

    Υπάρχει όμως ένα δύσκολο πράγμα που ξεχνάμε όταν πονάμε:

    το ότι εμείς χρειαζόμαστε μια απάντηση δεν σημαίνει ότι ο άλλος είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει μια συζήτηση που δεν θέλει πια να κάνει.

    Κι όταν κάποιος έχει ήδη ζητήσει απόσταση, τα πολλά μηνύματα και οι κλήσεις συνήθως δεν ανοίγουν την πόρτα. Την κάνουν να κλείνει λίγο πιο δυνατά.

    Οπότε όχι, δεν χρειαζόταν απλώς να κάθεσαι δίπλα της και να λες «σε καταλαβαίνω», ενώ έβλεπες ότι αυτό που έκανε χειροτέρευε την κατάσταση.

    Καμιά φορά αυτός που πραγματικά νοιάζεται για εμάς δεν είναι εκείνος που μας λέει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε.

    Είναι εκείνος που μας λέει πότε ήρθε η ώρα να σταματήσουμε.

    Γενικά για θέματα σαν κι αυτό θα έλεγα ότι:

    “Μερικές φορές, όσο κι αν δεν θες να το δεχτείς, η σιωπή κρύβει την
    απάντηση που ψάχνεις!”

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • 8

    8

  • “Η αδερφή μου δεν θέλει να κρατάει το παιδί μου”

    “Η αδερφή μου δεν θέλει να κρατάει το παιδί μου”

    Θείε, θέλω να μου πεις αν είμαι παράλογη.

    Έχω ένα αγοράκι τεσσάρων χρονών και τελευταία όποτε ζητάω από την αδερφή μου να τον κρατήσει λίγο, σχεδόν πάντα μου λέει όχι.

    Δεν της ζητάω κάθε μέρα. Μπορεί κανένα Σάββατο για να βγούμε λίγο με τον άντρα μου ή αν τύχει να έχω κάποια δουλειά. Παλιά τον κρατούσε πιο συχνά, τώρα όμως όλο κάτι έχει.

    Είναι 35, δεν έχει παιδιά και προφανώς έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο από εμένα. Την προηγούμενη εβδομάδα της ζήτησα να τον κρατήσει ένα βράδυ και μου είπε όχι γιατί ήθελε να κάτσει σπίτι να δει τη σειρά της.

    Εκεί νευρίασα και της είπα «εσύ δεν έχεις παιδιά, τι υποχρεώσεις έχεις δηλαδή;» και ότι κάποια στιγμή η οικογένεια πρέπει να μπαίνει πάνω από την καλοπέρασή μας.

    Τσακωθήκαμε και τώρα μου λέει ότι θεωρώ τον χρόνο της λιγότερο σημαντικό επειδή δεν έχει παιδί.

    Δεν λέω ότι είναι υποχρεωμένη να μου μεγαλώσει το παιδί. Αλλά αν δεν μπορούμε να ζητήσουμε και μια βοήθεια από την αδερφή μας, τότε από ποιον θα τη ζητήσουμε;

    Έχω άδικο;

    “Ελένη”

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Ελένη μου,

    θα κάνω κάτι σπάνιο και θα σας κατσαδιάσω και τις δύο. Έχω κέφια σήμερα.

    Αδερφή της είσαι. Αν χρειάζεσαι πού και πού δυο ώρες βοήθεια και μπορεί να στις δώσει, ναι, θα ήταν όμορφο να το κάνει.

    Γιατί οικογένεια δεν είναι μόνο τούρτες, γιορτές και «ό,τι χρειαστείς εδώ είμαι». Καμιά φορά χρειάζεται πράγματι να είσαι εκεί.

    Αλλά εσύ με το «δεν έχεις παιδιά, τι υποχρεώσεις έχεις;» πήγες και πάτησες την ουρά σου μόνη σου.

    Ο χρόνος της δεν αξίζει λιγότερο επειδή δεν έκανε παιδί. Κι αν ένα βράδυ θέλει να κάτσει στον καναπέ και να κοιτάζει το ταβάνι, δικαίωμά της.

    Η βοήθεια είναι πολύ ωραίο πράγμα όταν προσφέρεται. Όταν τη θεωρούμε δεδομένη, αρχίζει και μοιάζει επικίνδυνα με αγγαρεία.

    Οπότε εσύ σταμάτα να μετράς τις υποχρεώσεις της κι εκείνη ας θυμηθεί ότι καμιά φορά βοηθάμε τους ανθρώπους μας όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή είναι οι άνθρωποί μας.

    Και για να μη μαλώνετε άλλο, αφήστε το παιδί σ’ εμένα.

    Τεσσάρων χρονών είπες; Ξέρει ν’ ανοίγει κονσέρβες;

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • “Η φίλη μου δεν θέλει να εξελιχθεί”

    “Η φίλη μου δεν θέλει να εξελιχθεί”

    Θείε Οδυσσέα, έχω αρχίσει να κουράζομαι με την κολλητή μου.

    Είμαστε φίλες από το σχολείο, αλλά τα τελευταία χρόνια νιώθω ότι έχουμε μείνει σε τελείως διαφορετικές φάσεις.

    Εγώ έχω προχωρήσει αρκετά στη ζωή μου. Έχω καλή δουλειά, μένω μόνη μου, ταξιδεύω, έχω γνωρίσει καινούργιο κόσμο και γενικά προσπαθώ να εξελίσσομαι.

    Εκείνη είναι ακόμα πάνω-κάτω εκεί που ήταν πριν από χρόνια. Μένει με τους γονείς της, δεν της αρέσει η δουλειά της αλλά δεν ψάχνει άλλη, δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση να βγαίνει ή να γνωρίζει κόσμο και γενικά νιώθω ότι έχει βαλτώσει.

    Προσπαθώ συνέχεια να την ξεκολλήσω. Της λέω να ψάξει καλύτερη δουλειά, να φύγει από το πατρικό της, να αρχίσει να βγαίνει περισσότερο. Αλλά όλο βρίσκει δικαιολογίες. Ότι με τα λεφτά που παίρνει δεν μπορεί να μείνει μόνη της, ότι έχει κοιτάξει για άλλες δουλειές αλλά βρίσκει πάνω-κάτω τα ίδια και ότι δεν έχει ανάγκη να βγαίνει για να βγαίνει.

    Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να κάνω περισσότερη παρέα με άλλους ανθρώπους που είναι πιο κοντά στη φάση που βρίσκομαι εγώ και εκείνη μου λέει ότι την έχω παραμελήσει.

    Την αγαπάω, αλλά ειλικρινά νιώθω ότι δεν μπορώ να μένω πίσω επειδή εκείνη δεν θέλει να προχωρήσει.

    Είμαι κακιά που το σκέφτομαι έτσι;

    “Μαρία”

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Μαρία μου,

    νομίζω ότι έχουμε μια μικρή παρεξήγηση.

    Η φίλη σου δεν έχει μείνει πίσω. Έχει μείνει πίσω από εσένα. Και δεν είναι το ίδιο.

    Γιατί αυτά που λες «δικαιολογίες» εμένα μου ακούγονται αρκετά λογικά. Δεν της βγαίνει να μείνει μόνη της, έψαξε για άλλη δουλειά και δεν βρήκε κάτι καλύτερο και δεν θέλει να βγαίνει απλώς για να βγαίνει.

    Το ότι εσύ θα έκανες άλλες επιλογές δεν σημαίνει ότι οι δικές της είναι λάθος.

    Από την άλλη, ούτε εκείνη μπορεί να απαιτεί να σταματήσεις εσύ τη ζωή σου επειδή δεν θέλει τα ίδια πράγματα.

    Αν εσύ έχεις ήδη φάει κι ο άλλος ακόμα ψάχνει το μπολ του, έχεις δύο επιλογές: τον περιμένεις ή συνεχίζεις. Εσύ μόνο ξέρεις αν αξίζει.

    Απλώς πρόσεχε: άλλο να συνεχίζεις κι άλλο να κοιτάς πίσω και να κρίνεις πόσο αργά πηγαίνουν οι υπόλοιποι.

    Εγώ, πάντως, αν έχω ήδη φάει, συνήθως περιμένω.

    Μπορεί να περισσέψει και τίποτα.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • 7

    7

  • Θείε Οδυσσέα, βαρέθηκα! Θα τον χωρίσω!

    Θείε Οδυσσέα, βαρέθηκα! Θα τον χωρίσω!

    «Θείε Οδυσσέα, είμαστε μαζί σχεδόν 3 χρόνια και τον αγαπάω, αλλά έχω αρχίσει να βαριέμαι!

    Εκείνος είναι τελείως σπιτόγατος. Ταινία, καναπές, delivery και άντε καμιά έξοδος για φαγητό.

    Εγώ θέλω καινούρια πράγματα: ταξίδια, αυθόρμητες εκδρομές… λίγη περιπέτεια!

    Το χειρότερο είναι ότι όταν του προτείνω κάτι διαφορετικό, μου λέει “πήγαινε εσύ αν θέλεις”. Κι εγώ δεν θέλω απλώς να πάω. Θέλω να τα ζήσουμε μαζί.»

    Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι μέχρι και να χωρίσω. Νιώθω άσχημα όμως, γιατί κατά τ’ άλλα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος.

    Τι κάνω;

    “Άννα”

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Άννα μου, ως επαγγελματίας σπιτόγατος, οφείλω να υπερασπιστώ τον καναπέ.

    Αλλά πριν αλλάξεις άνθρωπο, δοκίμασε να αλλάξεις λίγο το έργο.

    Άλλωστε κι ο πιο φανατικός σπιτόγατος, άμα του ανοίξεις την πόρτα, μπορεί να σε εκπλήξει!

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • 6

    6