Φίλος ή “βολικός ηλίθιος”;

Θείε Οδυσσέα,

τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να νιώθω λίγο περίεργα με την παρέα μου.

Έχω την αίσθηση ότι όταν χρειάζονται κάτι από μένα, με θυμούνται μια χαρά. Για παράδειγμα, κάνουμε συχνά movie night σπίτι μου, επειδή έχω μεγάλη τηλεόραση και μας βολεύει όλους.

Από την άλλη όμως, είχα αρχίσει να ψιλιάζομαι ότι κάποιες φορές κανονίζουν πράγματα χωρίς να μου το λένε. Δεν είχα κάποιο στοιχείο, οπότε δεν μπορούσα να πω και πολλά.

Μέχρι το περασμένο Σάββατο.

Ήμασταν πάλι σπίτι μου για ταινία και κάποια στιγμή ένας από την παρέα είπε ότι κάτι που είδαμε του θύμισε αυτό που είχαν πάθει «το προηγούμενο βράδυ».

Αμέσως το μάζεψαν.

Αλλά ήταν ήδη αργά.

Τους ρώτησα ευθέως τι είχε γίνει και τελικά μου είπαν ότι είχαν πάει όλοι μαζί για ποτό σε ένα μαγαζί.

Όταν τους ρώτησα γιατί δεν μου το είπαν, μου απάντησαν ότι ήξεραν πως τέτοιου είδους μαγαζιά συνήθως δεν μου αρέσουν.

Και εκεί εκνευρίστηκα. Τους είπα ότι ένιωσα σαν να είμαι “βολικός ηλίθιος”!

Για μένα το θέμα δεν είναι αν θα πήγαινα ή όχι. Μπορεί όντως να τους έλεγα ότι δεν ψήνομαι.

Αλλά, αφού είμαστε φίλοι, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να μου το προτείνουν και να αποφασίσω εγώ αν θέλω να ακολουθήσω;

Τώρα το χειρότερο είναι ότι έχω αρχίσει να σκέφτομαι πόσες άλλες φορές μπορεί να έχει γίνει το ίδιο χωρίς να το ξέρω.

Υπερβάλλω;