Κατηγορία: Φίλοι

  • Φίλος ή “βολικός ηλίθιος”;

    Φίλος ή “βολικός ηλίθιος”;

    Θείε Οδυσσέα,

    τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να νιώθω λίγο περίεργα με την παρέα μου.

    Έχω την αίσθηση ότι όταν χρειάζονται κάτι από μένα, με θυμούνται μια χαρά. Για παράδειγμα, κάνουμε συχνά movie night σπίτι μου, επειδή έχω μεγάλη τηλεόραση και μας βολεύει όλους.

    Από την άλλη όμως, είχα αρχίσει να ψιλιάζομαι ότι κάποιες φορές κανονίζουν πράγματα χωρίς να μου το λένε. Δεν είχα κάποιο στοιχείο, οπότε δεν μπορούσα να πω και πολλά.

    Μέχρι το περασμένο Σάββατο.

    Ήμασταν πάλι σπίτι μου για ταινία και κάποια στιγμή ένας από την παρέα είπε ότι κάτι που είδαμε του θύμισε αυτό που είχαν πάθει «το προηγούμενο βράδυ».

    Αμέσως το μάζεψαν.

    Αλλά ήταν ήδη αργά.

    Τους ρώτησα ευθέως τι είχε γίνει και τελικά μου είπαν ότι είχαν πάει όλοι μαζί για ποτό σε ένα μαγαζί.

    Όταν τους ρώτησα γιατί δεν μου το είπαν, μου απάντησαν ότι ήξεραν πως τέτοιου είδους μαγαζιά συνήθως δεν μου αρέσουν.

    Και εκεί εκνευρίστηκα. Τους είπα ότι ένιωσα σαν να είμαι “βολικός ηλίθιος”!

    Για μένα το θέμα δεν είναι αν θα πήγαινα ή όχι. Μπορεί όντως να τους έλεγα ότι δεν ψήνομαι.

    Αλλά, αφού είμαστε φίλοι, δεν θα έπρεπε τουλάχιστον να μου το προτείνουν και να αποφασίσω εγώ αν θέλω να ακολουθήσω;

    Τώρα το χειρότερο είναι ότι έχω αρχίσει να σκέφτομαι πόσες άλλες φορές μπορεί να έχει γίνει το ίδιο χωρίς να το ξέρω.

    Υπερβάλλω;

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Φίλε μου,

    όχι, δεν νομίζω ότι σε πείραξε επειδή έχασες ένα ποτό.

    Σε πείραξε επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε για σένα.

    Μπορεί όντως να μη σου αρέσουν τέτοια μαγαζιά. Μπορεί και να έλεγες «ευχαριστώ, δεν θα πάρω». Αλλά άλλο να σου δώσουν την επιλογή και άλλο να σε βγάλουν από το πρόγραμμα πριν καν ανοίξεις το στόμα σου.

    Και ναι, καταλαβαίνω γιατί τώρα το μυαλό σου πάει και παραπέρα: «Αφού έγινε αυτό, μήπως έχει ξαναγίνει;»

    Εδώ όμως θέλει λίγο φρένο η γάτα μέσα στο κεφάλι σου, γιατί αν αρχίσει να ψάχνει παλιές εξόδους μία-μία, θα ξημερωθούμε. 😼

    Το συγκεκριμένο περιστατικό έχεις κάθε δικαίωμα να τους πεις ότι σε ενόχλησε. Και ακόμη περισσότερο να τους εξηγήσεις ότι δεν θέλεις να αποφασίζουν εκείνοι τι θα δεχτείς και τι όχι.

    Από εκεί και πέρα, κοίτα περισσότερο τι θα κάνουν μετά από αυτή την κουβέντα.

    Αν ήταν μια κακή επιλογή, θα φανεί.

    Αν όμως συνεχίσεις να είσαι ο φίλος που είναι χρήσιμος για το movie night αλλά ξεχνιέται όταν το πρόγραμμα αλλάζει… ε, τότε δεν μιλάμε πια για ένα ποτό.

    Μιλάμε για το ποια θέση έχεις τελικά στην παρέα.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • «Όταν η σιωπή είναι η απάντηση»

    «Όταν η σιωπή είναι η απάντηση»

    Θείε Οδυσσέα,

    Bρέθηκα άθελά μου στη μέση μιας ιστορίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που γνωρίζω.

    Είναι πολύ στενοί φίλοι, μόνο που εκείνη κάποια στιγμή ανέπτυξε και πιο έντονα συναισθήματα. Εκείνος, απ’ όσο γνωρίζω, της είχε ξεκαθαρίσει ότι από τη δική του πλευρά δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει κάτι περισσότερο.

    Εκείνη πάλι θεωρεί ότι κάποιες συμπεριφορές και κουβέντες του την μπέρδεψαν και της έδωσαν την εντύπωση ότι ίσως υπήρχε κάποια πιθανότητα.

    Με τον καιρό όμως άρχισαν οι εντάσεις. Εκείνος ένιωθε ότι υπήρχε ζήλια, ότι η ιδιωτικότητά του δεν γινόταν πάντα σεβαστή και τελικά της είπε ότι όλη αυτή η κατάσταση τον πίεζε πολύ. Της ζήτησε ξεκάθαρα χώρο και χρόνο.

    Εκείνη δεν το διαχειρίστηκε καλά.

    Συνέχισε να του στέλνει μηνύματα, να τηλεφωνεί και να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί του. Εκείνος δεν απαντούσε και τελικά την μπλόκαρε.

    Όταν μου μίλησε, ήταν πραγματικά πολύ στενοχωρημένη. Μου έλεγε ότι δεν κοιμάται καλά, δεν τρώει, δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί ακόμη και στη δουλειά της.

    Στην αρχή προσπάθησα να την ακούσω και να είμαι όσο πιο ήπιος μπορούσα. Της είπα να σταματήσει για λίγο τις προσπάθειες επικοινωνίας, να του δώσει τον χώρο που ζήτησε και να στρέψει λίγο την προσοχή της ξανά στη δική της ζωή.

    Αργότερα έτυχε να ακούσω και τη δική του πλευρά και κατάλαβα ότι, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, αυτό που θέλει περισσότερο είναι απλώς να τον αφήσουν ήσυχο.

    Κι όταν εκείνη μου είπε ότι είχε ξαναπροσπαθήσει να επικοινωνήσει επειδή «θέλει απλώς μια εξήγηση» και ότι μπορεί να ζήσει καλύτερα με την αλήθεια παρά με τη σιωπή, της μίλησα πιο απότομα.

    Της είπα ότι, όσο κι αν πονάει και όσο καλοπροαίρετα κι αν θεωρεί ότι ενεργεί, ο άλλος δεν μπορεί να βλέπει τις προθέσεις της. Βλέπει μόνο επαναλαμβανόμενα μηνύματα και κλήσεις αφού έχει ήδη ζητήσει απόσταση.

    Και ότι όσο περισσότερο προσπαθεί να τον πλησιάσει, τόσο περισσότερο μπορεί τελικά να τον κάνει να απομακρύνεται.

    Έκανα καλά που της το είπα τόσο ξεκάθαρα;

    Ή έπρεπε απλώς να την ακούσω και να μη μπω στη μέση;

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Φίλε μου,

    καλά έκανες που πρώτα προσπάθησες να την ακούσεις και μετά της μίλησες καθαρά.

    Το ότι ένας άνθρωπος πονάει δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνούμε και με κάθε τρόπο που επιλέγει για να διαχειριστεί τον πόνο του.

    Από τη στιγμή που ο άλλος είπε «χρειάζομαι χώρο», ο χώρος δεν σημαίνει «πάρε με άλλη μία βιντεοκλήση μήπως άλλαξα γνώμη».

    Μπορεί εκείνη να πιστεύει ότι χρειάζεται μια εξήγηση για να ηρεμήσει. Μπορεί να θεωρεί ότι αν ακούσει «την αλήθεια», θα μπορέσει επιτέλους να προχωρήσει.

    Υπάρχει όμως ένα δύσκολο πράγμα που ξεχνάμε όταν πονάμε:

    το ότι εμείς χρειαζόμαστε μια απάντηση δεν σημαίνει ότι ο άλλος είναι υποχρεωμένος να συνεχίσει μια συζήτηση που δεν θέλει πια να κάνει.

    Κι όταν κάποιος έχει ήδη ζητήσει απόσταση, τα πολλά μηνύματα και οι κλήσεις συνήθως δεν ανοίγουν την πόρτα. Την κάνουν να κλείνει λίγο πιο δυνατά.

    Οπότε όχι, δεν χρειαζόταν απλώς να κάθεσαι δίπλα της και να λες «σε καταλαβαίνω», ενώ έβλεπες ότι αυτό που έκανε χειροτέρευε την κατάσταση.

    Καμιά φορά αυτός που πραγματικά νοιάζεται για εμάς δεν είναι εκείνος που μας λέει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε.

    Είναι εκείνος που μας λέει πότε ήρθε η ώρα να σταματήσουμε.

    Γενικά για θέματα σαν κι αυτό θα έλεγα ότι:

    “Μερικές φορές, όσο κι αν δεν θες να το δεχτείς, η σιωπή κρύβει την
    απάντηση που ψάχνεις!”

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • “Η φίλη μου δεν θέλει να εξελιχθεί”

    “Η φίλη μου δεν θέλει να εξελιχθεί”

    Θείε Οδυσσέα, έχω αρχίσει να κουράζομαι με την κολλητή μου.

    Είμαστε φίλες από το σχολείο, αλλά τα τελευταία χρόνια νιώθω ότι έχουμε μείνει σε τελείως διαφορετικές φάσεις.

    Εγώ έχω προχωρήσει αρκετά στη ζωή μου. Έχω καλή δουλειά, μένω μόνη μου, ταξιδεύω, έχω γνωρίσει καινούργιο κόσμο και γενικά προσπαθώ να εξελίσσομαι.

    Εκείνη είναι ακόμα πάνω-κάτω εκεί που ήταν πριν από χρόνια. Μένει με τους γονείς της, δεν της αρέσει η δουλειά της αλλά δεν ψάχνει άλλη, δεν έχει ιδιαίτερη διάθεση να βγαίνει ή να γνωρίζει κόσμο και γενικά νιώθω ότι έχει βαλτώσει.

    Προσπαθώ συνέχεια να την ξεκολλήσω. Της λέω να ψάξει καλύτερη δουλειά, να φύγει από το πατρικό της, να αρχίσει να βγαίνει περισσότερο. Αλλά όλο βρίσκει δικαιολογίες. Ότι με τα λεφτά που παίρνει δεν μπορεί να μείνει μόνη της, ότι έχει κοιτάξει για άλλες δουλειές αλλά βρίσκει πάνω-κάτω τα ίδια και ότι δεν έχει ανάγκη να βγαίνει για να βγαίνει.

    Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να κάνω περισσότερη παρέα με άλλους ανθρώπους που είναι πιο κοντά στη φάση που βρίσκομαι εγώ και εκείνη μου λέει ότι την έχω παραμελήσει.

    Την αγαπάω, αλλά ειλικρινά νιώθω ότι δεν μπορώ να μένω πίσω επειδή εκείνη δεν θέλει να προχωρήσει.

    Είμαι κακιά που το σκέφτομαι έτσι;

    “Μαρία”

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Μαρία μου,

    νομίζω ότι έχουμε μια μικρή παρεξήγηση.

    Η φίλη σου δεν έχει μείνει πίσω. Έχει μείνει πίσω από εσένα. Και δεν είναι το ίδιο.

    Γιατί αυτά που λες «δικαιολογίες» εμένα μου ακούγονται αρκετά λογικά. Δεν της βγαίνει να μείνει μόνη της, έψαξε για άλλη δουλειά και δεν βρήκε κάτι καλύτερο και δεν θέλει να βγαίνει απλώς για να βγαίνει.

    Το ότι εσύ θα έκανες άλλες επιλογές δεν σημαίνει ότι οι δικές της είναι λάθος.

    Από την άλλη, ούτε εκείνη μπορεί να απαιτεί να σταματήσεις εσύ τη ζωή σου επειδή δεν θέλει τα ίδια πράγματα.

    Αν εσύ έχεις ήδη φάει κι ο άλλος ακόμα ψάχνει το μπολ του, έχεις δύο επιλογές: τον περιμένεις ή συνεχίζεις. Εσύ μόνο ξέρεις αν αξίζει.

    Απλώς πρόσεχε: άλλο να συνεχίζεις κι άλλο να κοιτάς πίσω και να κρίνεις πόσο αργά πηγαίνουν οι υπόλοιποι.

    Εγώ, πάντως, αν έχω ήδη φάει, συνήθως περιμένω.

    Μπορεί να περισσέψει και τίποτα.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • “Η φίλη μου με θυμάται μόνο όταν έχει πρόβλημα”

    “Η φίλη μου με θυμάται μόνο όταν έχει πρόβλημα”

    “Έχω μια φίλη που γνωριζόμαστε σχεδόν 8 χρόνια. Παλιά κάναμε πολύ παρέα, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια έχω αρχίσει να παρατηρώ κάτι που με ενοχλεί.

    Όταν όλα πάνε καλά στη ζωή της, σχεδόν εξαφανίζεται. Μπορεί να περάσουν εβδομάδες χωρίς να στείλει ούτε ένα μήνυμα. Μόλις όμως τσακωθεί με το αγόρι της, έχει πρόβλημα στη δουλειά ή γενικά συμβεί κάτι, ξαφνικά με παίρνει τηλέφωνο και μπορεί να μιλάμε δύο ώρες.

    Εγώ είμαι πάντα εκεί και την ακούω. Αλλά όταν χρειάζομαι εγώ κάποιον, συνήθως είναι απασχολημένη ή μου απαντάει μετά από δύο μέρες.

    Δεν θέλω να πετάξω μια φιλία τόσων χρόνων, αλλά τελευταία νιώθω περισσότερο σαν γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης παρά σαν φίλη.“

    Είμαι υπερβολική αν αρχίσω να κρατάω αποστάσεις;

    — Ρεζέρβα_29

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Πριν αρχίσεις να κρατάς αποστάσεις, κάνε κάτι πολύ πιο απλό: μίλα της.

    Όχι πάνω σε καβγά και όχι την επόμενη φορά που θα σε πάρει τηλέφωνο επειδή καταστράφηκε πάλι ο κόσμος της. Βρες μια ήρεμη στιγμή και πες της αυτό ακριβώς που νιώθεις. Ότι είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται, αλλά δεν νιώθεις ότι συμβαίνει το ίδιο όταν τη χρειάζεσαι εσύ.

    Μετά, κοίτα τι θα κάνει με αυτό.

    Αν σε ακούσει, προσπαθήσει να σε καταλάβει και κυρίως αν δεις ότι κάτι αλλάζει στην πράξη, μια φιλία οκτώ χρόνων μάλλον αξίζει την ευκαιρία.

    Αν πάλι το προσπεράσει, θυμώσει ή συνεχίσει ακριβώς το ίδιο, τότε ναι — κράτα τις αποστάσεις που χρειάζεσαι. Και αν κάποια στιγμή καταλάβεις ότι αυτή η σχέση υπάρχει μόνο όταν εκείνη χρειάζεται κάτι από εσένα, δεν είσαι υποχρεωμένη να τη διατηρείς μόνο και μόνο επειδή υπάρχει οκτώ χρόνια.

    Αλλά πριν αποφασίσεις τι θα κάνεις με τη φίλη σου, αποφάσισε κάτι άλλο:

    Πόσο σημαντική είναι αυτή η φιλία για σένα σήμερα;

    Όχι πόσο σημαντική ήταν πριν πέντε χρόνια. Όχι πόσες αναμνήσεις έχετε. Σήμερα.

    Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι θα ξέρεις πολύ καλύτερα τι πρέπει να κάνεις.

    Και κάτι τελευταίο:
    φίλος δεν είναι μόνο αυτός που σε παίρνει όταν βρέχει. Καλό είναι να θυμάται ότι υπάρχεις και όταν έχει λιακάδα.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾