“Έχω μια φίλη που γνωριζόμαστε σχεδόν 8 χρόνια. Παλιά κάναμε πολύ παρέα, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια έχω αρχίσει να παρατηρώ κάτι που με ενοχλεί.
Όταν όλα πάνε καλά στη ζωή της, σχεδόν εξαφανίζεται. Μπορεί να περάσουν εβδομάδες χωρίς να στείλει ούτε ένα μήνυμα. Μόλις όμως τσακωθεί με το αγόρι της, έχει πρόβλημα στη δουλειά ή γενικά συμβεί κάτι, ξαφνικά με παίρνει τηλέφωνο και μπορεί να μιλάμε δύο ώρες.
Εγώ είμαι πάντα εκεί και την ακούω. Αλλά όταν χρειάζομαι εγώ κάποιον, συνήθως είναι απασχολημένη ή μου απαντάει μετά από δύο μέρες.
Δεν θέλω να πετάξω μια φιλία τόσων χρόνων, αλλά τελευταία νιώθω περισσότερο σαν γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης παρά σαν φίλη.“
Είμαι υπερβολική αν αρχίσω να κρατάω αποστάσεις;
— Ρεζέρβα_29
🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:
Πριν αρχίσεις να κρατάς αποστάσεις, κάνε κάτι πολύ πιο απλό: μίλα της.
Όχι πάνω σε καβγά και όχι την επόμενη φορά που θα σε πάρει τηλέφωνο επειδή καταστράφηκε πάλι ο κόσμος της. Βρες μια ήρεμη στιγμή και πες της αυτό ακριβώς που νιώθεις. Ότι είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται, αλλά δεν νιώθεις ότι συμβαίνει το ίδιο όταν τη χρειάζεσαι εσύ.
Μετά, κοίτα τι θα κάνει με αυτό.
Αν σε ακούσει, προσπαθήσει να σε καταλάβει και κυρίως αν δεις ότι κάτι αλλάζει στην πράξη, μια φιλία οκτώ χρόνων μάλλον αξίζει την ευκαιρία.
Αν πάλι το προσπεράσει, θυμώσει ή συνεχίσει ακριβώς το ίδιο, τότε ναι — κράτα τις αποστάσεις που χρειάζεσαι. Και αν κάποια στιγμή καταλάβεις ότι αυτή η σχέση υπάρχει μόνο όταν εκείνη χρειάζεται κάτι από εσένα, δεν είσαι υποχρεωμένη να τη διατηρείς μόνο και μόνο επειδή υπάρχει οκτώ χρόνια.
Αλλά πριν αποφασίσεις τι θα κάνεις με τη φίλη σου, αποφάσισε κάτι άλλο:
Πόσο σημαντική είναι αυτή η φιλία για σένα σήμερα;
Όχι πόσο σημαντική ήταν πριν πέντε χρόνια. Όχι πόσες αναμνήσεις έχετε. Σήμερα.
Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι θα ξέρεις πολύ καλύτερα τι πρέπει να κάνεις.
Και κάτι τελευταίο:
φίλος δεν είναι μόνο αυτός που σε παίρνει όταν βρέχει. Καλό είναι να θυμάται ότι υπάρχεις και όταν έχει λιακάδα.
— Θείος Οδυσσέας 🐾