«Ο από πάνω γείτονάς μου σχεδόν κάθε βράδυ βάζει μουσική, μιλάει δυνατά και γενικά συμπεριφέρεται σαν να μένει μόνος του στην πολυκατοικία. Δεν μιλάμε για ένα πάρτι πού και πού. Συμβαίνει αρκετές φορές την εβδομάδα και πολλές φορές μετά τα μεσάνυχτα.
Το θέμα είναι ότι δεν του έχω πει ποτέ τίποτα. Τον πετυχαίνω καμιά φορά στην είσοδο, λέμε ένα “γεια” και φαίνεται φυσιολογικός άνθρωπος. Φοβάμαι όμως ότι αν του κάνω παρατήρηση, μετά θα υπάρχει ένταση κάθε φορά που συναντιόμαστε.
Από την άλλη, έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι τόσο πολύ που φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα ανέβω πάνω στις δύο το πρωί και θα του μιλήσω πολύ χειρότερα απ’ όσο πρέπει.
Να του πω κάτι τώρα που είμαι ακόμα ψύχραιμος ή να μην ανοίξω ιστορία;»
— Άυπνος_36
🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:
Να του μιλήσεις.
Όχι στις δύο το πρωί. Όχι αφού έχεις ακούσει το ίδιο μπάσο να περνάει από το ταβάνι για τρίτη ώρα. Και κατά προτίμηση όχι κρατώντας σκουπόξυλο.
Την επόμενη φορά που θα τον πετύχεις, πες του κάτι απλό: «Ρε συ, δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά το βράδυ ακούγεται αρκετά κάτω. Αν μπορείς μετά από κάποια ώρα να το χαμηλώνεις λίγο, θα με σώσεις.»
Μέχρι στιγμής έχεις αποφασίσει ότι πιθανότατα θα αντιδράσει άσχημα σε μια συζήτηση που δεν έχει γίνει ακόμη.
Μπορεί όντως να είναι αναίσθητος. Μπορεί όμως απλώς να μην έχει καταλάβει πόσο ακούγεται.
Δώσ’ του πρώτα την ευκαιρία να αποδειχθεί το δεύτερο.
Κι αν αποδειχθεί το πρώτο, τότε συζητάμε το επόμενο βήμα.
Ο Θείος πάντως έχει έναν βασικό κανόνα για τη συμβίωση: πρώτα νιαουρίζεις. Μετά δείχνεις νύχια.
— Θείος Οδυσσέας 🐾