Συντάκτης: Θείος Οδυσσέας

  • «Είμαστε μαζί έξι μήνες αλλά δεν ταιριάζουμε καθόλου στο σεξ. Είναι λόγος να χωρίσουμε;»

    «Είμαστε μαζί έξι μήνες αλλά δεν ταιριάζουμε καθόλου στο σεξ. Είναι λόγος να χωρίσουμε;»

    «Είμαι με τη σχέση μου περίπου έξι μήνες και γενικά περνάμε πολύ καλά. Έχουμε κοινά πράγματα, γελάμε, μπορούμε να συζητήσουμε και μέχρι τώρα δεν έχουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα.

    Υπάρχει όμως ένα θέμα: στο σεξ δεν ταιριάζουμε σχεδόν καθόλου. Έχουμε διαφορετική διάθεση, διαφορετικά πράγματα που μας αρέσουν και πολλές φορές καταλήγει να είναι περισσότερο αμήχανο παρά ωραίο.

    Δεν έχουμε μιλήσει πραγματικά ανοιχτά γι’ αυτό, γιατί φοβάμαι μήπως ακουστεί σαν “δεν είσαι αρκετά καλός/ή”. Από την άλλη σκέφτομαι ότι είμαστε μόλις έξι μήνες μαζί και, αν ήδη υπάρχει τέτοια διαφορά, μήπως απλώς δεν ταιριάζουμε.

    Μου φαίνεται χαζό να χαλάσω μια καλή σχέση μόνο για το σεξ. Αλλά μου φαίνεται επίσης χαζό να κάνω ότι δεν με ενοχλεί.

    Είναι αρκετός λόγος για να χωρίσεις;»

    — Κάτι_Λείπει_30

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Μπορεί να είναι λόγος. Αλλά πριν αποφασίσεις ότι δεν ταιριάζετε, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια:

    Δεν έχετε μιλήσει γι’ αυτό.

    Περιμένεις δηλαδή ο άλλος άνθρωπος να καταλάβει τι σου αρέσει, τι δεν σου αρέσει και τι σου λείπει χωρίς να του το έχεις πει. Ο Θείος έχει κάποιες ικανότητες. Τηλεπάθεια ακόμη όχι.

    Και αυτή η συζήτηση δεν χρειάζεται να γίνει σαν αξιολόγηση προσωπικού. Δεν είναι «δεν είσαι καλός/ή στο σεξ». Είναι «θέλω να σου πω τι μου αρέσει περισσότερο και θέλω να μάθω κι εγώ τι αρέσει σε σένα».

    Αν μιλήσετε, δοκιμάσετε, ακούσετε ο ένας τον άλλον και τελικά ανακαλύψετε ότι θέλετε εντελώς διαφορετικά πράγματα, τότε ναι — η σεξουαλική ασυμβατότητα μπορεί να είναι πραγματικό πρόβλημα σε μια σχέση.

    Αλλά μην κηδέψεις μια σχέση για ένα πρόβλημα που δεν της έχεις δώσει ακόμα την ευκαιρία να λύσει.

    Και μεταξύ μας: αν μπορείτε να μιλάτε για τα πάντα εκτός από το σεξ, τότε μάλλον το πρώτο πράγμα που χρειάζεται δουλειά δεν είναι το σεξ.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • 5

    5

  • «Ο γείτονάς μου κάνει φασαρία κάθε βράδυ. Να του μιλήσω ή θα γίνει χειρότερα;»

    «Ο γείτονάς μου κάνει φασαρία κάθε βράδυ. Να του μιλήσω ή θα γίνει χειρότερα;»

    «Ο από πάνω γείτονάς μου σχεδόν κάθε βράδυ βάζει μουσική, μιλάει δυνατά και γενικά συμπεριφέρεται σαν να μένει μόνος του στην πολυκατοικία. Δεν μιλάμε για ένα πάρτι πού και πού. Συμβαίνει αρκετές φορές την εβδομάδα και πολλές φορές μετά τα μεσάνυχτα.

    Το θέμα είναι ότι δεν του έχω πει ποτέ τίποτα. Τον πετυχαίνω καμιά φορά στην είσοδο, λέμε ένα “γεια” και φαίνεται φυσιολογικός άνθρωπος. Φοβάμαι όμως ότι αν του κάνω παρατήρηση, μετά θα υπάρχει ένταση κάθε φορά που συναντιόμαστε.

    Από την άλλη, έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι τόσο πολύ που φοβάμαι ότι κάποια στιγμή θα ανέβω πάνω στις δύο το πρωί και θα του μιλήσω πολύ χειρότερα απ’ όσο πρέπει.

    Να του πω κάτι τώρα που είμαι ακόμα ψύχραιμος ή να μην ανοίξω ιστορία;»
    — Άυπνος_36

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Να του μιλήσεις.

    Όχι στις δύο το πρωί. Όχι αφού έχεις ακούσει το ίδιο μπάσο να περνάει από το ταβάνι για τρίτη ώρα. Και κατά προτίμηση όχι κρατώντας σκουπόξυλο.

    Την επόμενη φορά που θα τον πετύχεις, πες του κάτι απλό: «Ρε συ, δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις, αλλά το βράδυ ακούγεται αρκετά κάτω. Αν μπορείς μετά από κάποια ώρα να το χαμηλώνεις λίγο, θα με σώσεις.»

    Μέχρι στιγμής έχεις αποφασίσει ότι πιθανότατα θα αντιδράσει άσχημα σε μια συζήτηση που δεν έχει γίνει ακόμη.

    Μπορεί όντως να είναι αναίσθητος. Μπορεί όμως απλώς να μην έχει καταλάβει πόσο ακούγεται.

    Δώσ’ του πρώτα την ευκαιρία να αποδειχθεί το δεύτερο.

    Κι αν αποδειχθεί το πρώτο, τότε συζητάμε το επόμενο βήμα.

    Ο Θείος πάντως έχει έναν βασικό κανόνα για τη συμβίωση: πρώτα νιαουρίζεις. Μετά δείχνεις νύχια.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • 4

    4

  • 3

    3

  • 2

    2

  • Γατοσοφία 1

    Γατοσοφία 1

  • «Η μητέρα μου θέλει να ξέρει τα πάντα για τη ζωή μου»

    «Η μητέρα μου θέλει να ξέρει τα πάντα για τη ζωή μου»

    “Είμαι 31 χρονών, μένω μόνος μου εδώ και αρκετά χρόνια και έχω πολύ καλή σχέση με τη μητέρα μου. Το πρόβλημα είναι ότι μερικές φορές νιώθω πως εκείνη δεν έχει καταλάβει ακριβώς το κομμάτι του «31 χρονών».

    Θέλει να ξέρει πού είμαι, με ποιον είμαι, αν γύρισα σπίτι, τι έγινε στη δουλειά, αν βγαίνω με κάποια και, αν δεν απαντήσω στο τηλέφωνο, μπορεί να ξαναπάρει δύο και τρεις φορές. Αν της πω ότι θα πάω κάπου το Σαββατοκύριακο, ακολουθεί κανονική ανάκριση: πού, με ποιους, πότε θα φύγετε, πότε θα γυρίσετε.

    Ξέρω ότι το κάνει επειδή νοιάζεται και όχι επειδή θέλει να μου κάνει κακό. Γι’ αυτό και κάθε φορά που προσπαθώ να βάλω κάποιο όριο, μετά νιώθω τύψεις. Εκείνη στενοχωριέται και μου λέει πράγματα του τύπου «μάνα σου είμαι, να μη νοιάζομαι;».

    Δεν θέλω ούτε να την πληγώσω ούτε να χαλάσει η σχέση μας. Από την άλλη, αρχίζω να αισθάνομαι ότι πρέπει να δίνω αναφορά για τη ζωή μου ενώ είμαι ενήλικος άνθρωπος.

    Πώς βάζεις όρια στη μητέρα σου χωρίς να την κάνεις να νιώσει ότι την απομακρύνεις;
    — Ακόμα_Παιδί_31

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Νομίζω ότι εδώ χρειάζεται μια κουβέντα που είναι λίγο δύσκολη ακριβώς επειδή αγαπάς τη μητέρα σου και δεν θέλεις να την πληγώσεις.

    Και ίσως πρέπει να ξεκινήσεις ακριβώς από εκεί:

    «Σ’ αγαπάω, αλλά δεν μπορώ να δίνω αναφορά συνεχώς για το παραμικρό.»

    Γιατί υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «ενδιαφέρομαι για τη ζωή σου» και στο «πρέπει να ξέρω τα πάντα για τη ζωή σου». Το πρώτο μπορεί να σε κάνει να νιώθεις ότι έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου. Το δεύτερο, όσο καλή κι αν είναι η πρόθεση, μπορεί τελικά να σε πιέζει.

    Οι γονείς περνούν χρόνια δίνοντας στα παιδιά τους εργαλεία για να μπορέσουν κάποια στιγμή να σταθούν μόνα τους. Κι όταν έρθει εκείνη η στιγμή, ίσως το δυσκολότερο κομμάτι της δουλειάς τους είναι ακριβώς αυτό:

    να τα αφήσουν να πετάξουν!

    Δεν σημαίνει ότι σταματούν να είναι γονείς. Σημαίνει ότι αλλάζει ο ρόλος τους.

    Θέλεις να ξέρεις ότι το παιδί σου είναι καλά. Είσαι εκεί όταν σε χρειαστεί. Μπορείς να ρωτήσεις αν βλέπεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Μπορείς να πεις τη γνώμη σου.

    Αλλά όταν ένας ενήλικος άνθρωπος σου λέει «είμαι εντάξει», κάποια στιγμή πρέπει να μπορείς και να το δεχτείς.

    Και αν δυσκολεύεται να το δει από τη δική σου πλευρά, ίσως αξίζει να της κάνεις μια πολύ απλή ερώτηση:

    «Εσύ, στην ηλικία μου, πόσο μέσα στη ζωή σου άφηνες τη δική σου μητέρα;»

    Μερικές φορές βλέπουμε πολύ πιο εύκολα ένα όριο όταν θυμηθούμε ότι κάποτε χρειαστήκαμε κι εμείς το ίδιο.

    Και μετά χρειάζεται να της εξηγήσεις και κάτι ακόμα, όχι σαν απειλή αλλά σαν πραγματική συνέπεια.

    Αν αισθάνεσαι ότι κάθε πληροφορία που της δίνεις οδηγεί σε άλλες δέκα ερωτήσεις, κάποια στιγμή θα αρχίσεις είτε να της κρύβεις πράγματα είτε να της λες ψέματα είτε να απομακρύνεσαι.

    Κι από όσα λες, δεν θέλεις τίποτα από αυτά.

    Θέλεις να έχεις τη μητέρα σου στη ζωή σου. Απλώς θέλεις να την έχεις εκεί ως μητέρα ενός ενήλικου ανθρώπου και όχι ως επιτηρητή ενός δεκάχρονου παιδιού.

    Το δύσκολο είναι ότι μπορεί να της το εξηγήσεις τέλεια και πάλι να μην αλλάξει. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν χαρακτήρα επειδή βρήκαμε τα σωστά λόγια.

    Εσύ όμως μπορείς να είσαι ξεκάθαρος για το δικό σου όριο και —το σημαντικότερο— να το τηρείς χωρίς να αισθάνεσαι ότι κάθε φορά πρέπει να απολογείσαι γι’ αυτό.

    Γιατί ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο παράξενα πράγματα που πρέπει να μάθουν κάποτε και οι δύο πλευρές:

    Το παιδί μεγαλώνει. Η αγάπη δεν μικραίνει. Απλώς αλλάζει ο τρόπος που την δείχνεις.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • «Κάνω τη δουλειά δύο ανθρώπων αλλά πληρώνομαι για έναν»

    «Κάνω τη δουλειά δύο ανθρώπων αλλά πληρώνομαι για έναν»

    “Δουλεύω στην ίδια εταιρεία σχεδόν τέσσερα χρόνια. Πριν από περίπου έξι μήνες έφυγε ένας συνάδελφος από το τμήμα μου και, μέχρι να βρεθεί αντικαταστάτης, μου ζήτησαν να αναλάβω προσωρινά και αρκετές από τις δικές του αρμοδιότητες.

    Το «προσωρινά» όμως έχει φτάσει αισίως στους έξι μήνες. Αντικαταστάτης δεν έχει έρθει, εγώ συνεχίζω να κάνω και τις δύο δουλειές και φυσικά ο μισθός μου παραμένει ακριβώς ο ίδιος.

    Το χειρότερο είναι ότι επειδή μέχρι τώρα τα καταφέρνω, έχω την αίσθηση ότι η εταιρεία δεν βιάζεται καθόλου να προσλάβει κάποιον. Γιατί να πληρώνει δύο άτομα, όταν ο ένας κάνει τη δουλειά και των δύο;

    Από τη μία θέλω να μιλήσω στον προϊστάμενό μου και να ζητήσω είτε αύξηση είτε να μου αφαιρέσουν τις επιπλέον αρμοδιότητες. Από την άλλη φοβάμαι μήπως φανώ δύσκολος ή αχάριστος και τελικά βάλω μόνος μου τον εαυτό μου σε δύσκολη θέση.“

    Να ζητήσω αύξηση ή να κάνω υπομονή μέχρι να προσλάβουν κάποιον;
    — Δύο_σε_Ένα_3429

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Πριν μπεις στο γραφείο του προϊσταμένου σου με το «ή αύξηση ή πάρτε πίσω τις δουλειές σας», κάνε πρώτα κάτι πιο χρήσιμο:

    Ψάρεψε λίγο την κατάσταση.

    Ρώτα, ήρεμα και χωρίς να ανοίξεις ακόμα θέμα χρημάτων, τι γίνεται τελικά με την αντικατάσταση του συναδέλφου σου. Αν ψάχνουν ακόμη άνθρωπο, αν υπάρχει κάποιο χρονοδιάγραμμα ή αν έχει αλλάξει ο σχεδιασμός.

    Γιατί υπάρχει και μια πιθανότητα που μάλλον έχει ήδη περάσει από το μυαλό σου.

    Οι εταιρείες κοιτάζουν το κόστος τους. Και αν εδώ και έξι μήνες βλέπουν ότι η δουλειά δύο ανθρώπων εξακολουθεί να βγαίνει πληρώνοντας έναν, δεν είναι καθόλου παράλογο να μην καίγονται να επαναφέρουν τον δεύτερο.

    Το «μέχρι να βρούμε αντικαταστάτη» μπορεί πολύ εύκολα να έχει μετατραπεί σε «για να δούμε πόσο θα κρατήσει αυτό».

    Γι’ αυτό πρώτα μάθε ποιες είναι πραγματικά οι προθέσεις τους.

    Αν σου πουν ότι η αντικατάσταση προχωρά και υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο, έχεις τουλάχιστον μια εικόνα και μπορείς να αποφασίσεις αν θέλεις να περιμένεις λίγο ακόμη.

    Αν όμως αρχίσουν τα αόριστα «θα δούμε», «το εξετάζουμε», «προς το παρόν συνεχίζουμε έτσι», τότε έχεις μια πολύ διαφορετική πληροφορία στα χέρια σου. Και εκεί μπορείς να αποφασίσεις πιο ψύχραιμα αν ήρθε η στιγμή να συζητήσεις αρμοδιότητες, αμοιβή ή και τις δικές σου επόμενες κινήσεις.

    Μην ξεχνάς όμως κάτι: το γεγονός ότι κατάφερες να σηκώσεις περισσότερη δουλειά για έξι μήνες δεν σημαίνει αυτομάτως ότι αυτή πρέπει να γίνει η καινούργια σου δουλειά για πάντα και με τον ίδιο μισθό.

    Πρώτα λοιπόν πληροφορίες. Μετά αποφάσεις.

    Γιατί πριν δείξεις τα νύχια σου, καλό είναι να ξέρεις πού ακριβώς πατάς.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾

  • “Η φίλη μου με θυμάται μόνο όταν έχει πρόβλημα”

    “Η φίλη μου με θυμάται μόνο όταν έχει πρόβλημα”

    “Έχω μια φίλη που γνωριζόμαστε σχεδόν 8 χρόνια. Παλιά κάναμε πολύ παρέα, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια έχω αρχίσει να παρατηρώ κάτι που με ενοχλεί.

    Όταν όλα πάνε καλά στη ζωή της, σχεδόν εξαφανίζεται. Μπορεί να περάσουν εβδομάδες χωρίς να στείλει ούτε ένα μήνυμα. Μόλις όμως τσακωθεί με το αγόρι της, έχει πρόβλημα στη δουλειά ή γενικά συμβεί κάτι, ξαφνικά με παίρνει τηλέφωνο και μπορεί να μιλάμε δύο ώρες.

    Εγώ είμαι πάντα εκεί και την ακούω. Αλλά όταν χρειάζομαι εγώ κάποιον, συνήθως είναι απασχολημένη ή μου απαντάει μετά από δύο μέρες.

    Δεν θέλω να πετάξω μια φιλία τόσων χρόνων, αλλά τελευταία νιώθω περισσότερο σαν γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης παρά σαν φίλη.“

    Είμαι υπερβολική αν αρχίσω να κρατάω αποστάσεις;

    — Ρεζέρβα_29

    🐾 Ο Θείος Οδυσσέας λέει:

    Πριν αρχίσεις να κρατάς αποστάσεις, κάνε κάτι πολύ πιο απλό: μίλα της.

    Όχι πάνω σε καβγά και όχι την επόμενη φορά που θα σε πάρει τηλέφωνο επειδή καταστράφηκε πάλι ο κόσμος της. Βρες μια ήρεμη στιγμή και πες της αυτό ακριβώς που νιώθεις. Ότι είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται, αλλά δεν νιώθεις ότι συμβαίνει το ίδιο όταν τη χρειάζεσαι εσύ.

    Μετά, κοίτα τι θα κάνει με αυτό.

    Αν σε ακούσει, προσπαθήσει να σε καταλάβει και κυρίως αν δεις ότι κάτι αλλάζει στην πράξη, μια φιλία οκτώ χρόνων μάλλον αξίζει την ευκαιρία.

    Αν πάλι το προσπεράσει, θυμώσει ή συνεχίσει ακριβώς το ίδιο, τότε ναι — κράτα τις αποστάσεις που χρειάζεσαι. Και αν κάποια στιγμή καταλάβεις ότι αυτή η σχέση υπάρχει μόνο όταν εκείνη χρειάζεται κάτι από εσένα, δεν είσαι υποχρεωμένη να τη διατηρείς μόνο και μόνο επειδή υπάρχει οκτώ χρόνια.

    Αλλά πριν αποφασίσεις τι θα κάνεις με τη φίλη σου, αποφάσισε κάτι άλλο:

    Πόσο σημαντική είναι αυτή η φιλία για σένα σήμερα;

    Όχι πόσο σημαντική ήταν πριν πέντε χρόνια. Όχι πόσες αναμνήσεις έχετε. Σήμερα.

    Από εκεί και πέρα, νομίζω ότι θα ξέρεις πολύ καλύτερα τι πρέπει να κάνεις.

    Και κάτι τελευταίο:
    φίλος δεν είναι μόνο αυτός που σε παίρνει όταν βρέχει. Καλό είναι να θυμάται ότι υπάρχεις και όταν έχει λιακάδα.

    — Θείος Οδυσσέας 🐾